איינמאל האט דער שטעפינעשטער רבי געדארפט ערגעץ פארן, און חיים זאנוויל האט באגלייט זיין רבי צו דער באן סטאנציע. פון דעם אופן וויאזוי זיי האבן זיך געזעגנט, האט מען געקענט דערקענען די טיפע אהבה וואס זיי האבן געהאט איינער צום צווייטן. ס'איז געווען גאר שווער פאר דעם יונגן בחור צו זען וויאזוי זיין רבי שטייגט אויף אויפ'ן באן אָן אים, אבער ער האט גארנישט געקענט טון דערוועגן. זיין רבי האט אים איבערגעלאזט אויף צייטווייליג און ער האט געוואוסט אז ער מוז שלום מאכן מיט'ן מצב.

אבער דאן, ווי נאר די באן האט ארויסגעלאזט איר הויכן פייף און זיך גענומען פארן וואס אמאל שנעלער ארויס פון דער סטאנציע, האט דער ריבניצער זיך געכאפט אז ער קען נישט בלייבן בלייבן שטיין אויף איין פלאץ; ער דארף נאכלויפן די באן!

און ער האט זיך גענומען לויפן.

ס'איז אוודאי געווען אוממעגליך פאר חיים זאנוויל צו דעריאגן די באן, אבער דאך האט ער געטון דאס בעסטע וואס ער האט געקענט. ער איז געלאפן און געלאפן ביז ער האט מער נישט געהאט קיין ברעקל כח זיך צו רירן, דאן איז ער געפאלן צו דער ערד אויסגעשעפט פון זיינע כוחות.

אבער ניין.

ער איז נאך אלץ נישט געווען פארטיג.

נאכ'ן ליגן אויף דער ערד עטליכע סעקונדעס, האט חיים זאנוויל צוזאמגעקליבן כוחות וואס ער האט אפילו נישט געוואוסט אז ער פארמאגט, און זיך געגעבן א הייב אויף און ווייטער נאכגעלאפן די באן. דאס האט זיך איבערגע'חזר'ט עטליכע מאל, ביז ער האט מער נישט געהאט קיין כח ווייטער צו לויפן. איינמאל ער האט זיך שוין געקענט אביסל רירן, האט ער געוואנדן זיינע טריט צוריק צו דער באן סטאנציע, ווען די בענקשאפט צו זיין רבי'ן שטארקט זיך אין אים וואס אמאל מער און מער.