​איינמאל, פאר זיי זענען ארויס פון מקוה, האט דער רבי געזאגט פאר משה הערש, "די לצים זענען אויפ'ן וועג."
​"אויב דער רבי האט עפעס געזאגט," דערמאנט זיך משה הערש, "האב איך געוואוסט אז איך דארף עס נעמען ערנסט. דער ריבניצער האט נישט גערעדט קיין איבעריגע רייד."
​נישט מער ווי דריי מינוט שפעטער זענען א גרופע פון יונגע בחורים אריינגעקומען אין מקוה. זיי האבן אנגעהויבן רעדן צום רבי'ן מיט חוצפה.
​"ווען גייט דער רבי זיך שטעלן דאווענען?" האט איינער פון זיי געפרעגט, און די אנדערע בחורים האבן הויך געלאכט.
​"איך האב ברוך השם א מנין אן אייך," האט דער רבי געענטפערט מיט א דואלין שמייכל. דאס איז נישט געווען קיין חידוש. דער רבי איז געווען צוגעוואוינט צו שוועריגקייטן. ער האט זיך שוין קעגנגעשטעלט די קעי-דזשי-בי אגענטן. ער האט שוין דורכגעבראכן די דיקסטע אייז – אזוי דיק אז טראקס האבן געקענט פארן דערויף – כדי זיך צו קענען טובל'ן אין פראסטיגע וואסערן. ער האט זיך געקענט ספראווען מיט סיי וואס עס זאל אים אונטערקומען – און זיכער מיט אפאר וויצלעך פון אפאר אומערוואקסענע בחור'לעך.
​ווען משה הערש וואלט געווען אביסל עלטער, וואלט ער זיך זיכער אנגענומען פאר'ן רבינ'ס כבוד. אבער ער אליין איז נאך אויך געווען א יונגער בחור און זיינע ווערטער וואלטן סייווי נישט אויסגעמאכט.
​איינמאל זיי האבן זיך דערווייטערט פון דער גרופע, האט זיך דער רבי אויסגעדרייט צום הויז-בחור און געזאגט, "נו, משה, האב איך דיר נישט געזאגט אז זיי קומען?"
​אזויווי אלעמאל, האט דער רבי געוואוסט.