״אסאך מאל פלעג איך באגעגענען וועלף,״ האט דער רבי דערציילט. ״זיי האבן אויסגעזען גאר שרעקעדיג, מיט אויסגעשארפטע ציין. בלויז די אויגן האבן געקענט איינעם דערשרעקן אויף חלשות. אבער איך האב זיי אריינגעקוקט אין די אויגן, אויפגעהויבן מיינע הענט צום הימל, און געזאגט, 'רבונו של עולם, פאר דיר אליין גיי איך. קדושא בריך הוא, פאר דיר אליין גיי איך. נאר ווען גיי איך אויף דעם מסוכנדיגן וועג!'״

יעדעס מאל וואס דער רבי האט באגעגנט וועלף פלעגט ער זאגן די ווערטער, און יעדעס מאל פלעגן די וועלף בלייבן רואיג און אים באלאזט גיין ווייטער בשלום אויף זיין הייליגן שליחות. עם דעם זיינען אפילו געקומען צייטן וואס די וועלף האבן זיך אפגעווארט ווען ער איז אריין אין וואלד. דער רבי האט דאס אנגענומען אלס א סימן אז זיי זענען דארט אים צו היטן און שיצן.

ר׳ אברהם מאראקאוויטש פלעגט אפט מיטגיין מיטן רבי'ן אויף זיינע שליחות, און ער האט מעיד געווען אז ער האט געזען וועלף און וויידאזי [נישט קלאר] צוזאמען אפווארטן דעם רבי'ן ביים אריינגאנג פון וואלד — איינער אויפן רעכטן זייט און איינער אויפן לינקן זייט, ווי מלאכים וועלכע דער אייבערשטער האט געשיקט צו היטן אויף דעם צדיק וואס טוט אזויפיל פאר זיינע קינדער. ס'איז אפילו באגלייט דעם רבי'ן דורכאהאויס זיין רייזע אין וואלד.

אין יאר ביים סדר נאכט האט דער רבי דערציילט די ניסים פון יציאת מצרים און ווי אזוי די ניסים חוזר'ן זיך אבער אין יעדן דור. ער האט זיך אויסגעדריקט צו ר׳ אברהם מאראקאוויטש, וועלכער איז געוועזן צוגעשטעלט ביי אים אויף סדר, און אים געזאגט: ״אברהם, דו געדענקסט נאך דעם וואלד? דו געדענקסט וויאזוי מיר זענען אדורך און אנגעקומען שלעכטס האט פאסירט צו אונז? געדענקסט וויאזוי די ווילדע חיות זענען אנטלאפן פון אונז און ווי פון פייער?״

דער רבי האט דאן געגעבן פון ר׳ אברהם צו דערציילן די מעשיות פון זיינע שפאצירן דורך די וועלדער און וויאזוי די ווילדע וועלף און פאראכטע חיות זענען פלינק געווארן פון זיי אנטלאפן. אבער די גאר באגלייטן דורך דעם וואלד און היטן אויף דעם — אמאל פאר עטליכע טעג — ביז זיי זיינען אנגעקומען בשלום צו דער אנדערער זייט.