דער ריבניצער האט קיינמאל נישט געזוכט צו ווערן א רבי. ער האט נישט געדארפט קיין הונדערטער מתפללים אין זיין מנין. פאר אים איז א מנין פון צען מענטשן געווען פונקט גוט. און ער איז געווען צופרידן צו זיין ארומגענומען מיט די איינפאכסטע אידן און פשוטי עם.

רביצין שרה'קע האט דערציילט אז אין רוסלאנד פלעגט זי פרעגן דעם רבי'ן וויאזוי ער גייט שאפן א מנין, וואס איז גארנישט געווען קיין גרינגע זאך אין קאמוניסטישן רוסלאנד. "פיר אזייגער נאכמיטאג האב איך אים געקענט פרעגן, 'חיים זאנוויל, וואו גייסטו יעצט טרעפן צען אידן פאר מנין?' און ער פלעגט ענטפערן אז ס'זענען נאך דא אידן וואס האבן נישט געדאוונט היינט.'

"איר וואלט געדארפט זען דעם מנין וואס ער האט צוזאמגעשטעלט," האט די רביצין ווייטער דערציילט. "איך פלעג אים זאגן, 'חיים זאנוויל, דאס זענען אידן וואס האבן נאך אין זייער לעבן נישט געדאוונט!'

"'נו, וועלן זיי יעצט דאווענען,' איז געווען זיין אנטווארט."

"מיין קשר מיט'ן הייליגער ריבניצער האט זיך אנגעהויבן ווען איך האב זיך געפלאגט מיט פרנסה און איך האב געדארפט א ישועה," דערציילט ר' הערשל וועבער. "הערנדיג אז ס'איז דא אן עלטערער איד וואס איז מיט איין פוס אויף דער וועלט און איין פוס אין די העכערע וועלטן, האב איך זיך אנגעהויבן דרייען דארט אין בית המדרש און מיר זענען געווארן נאנט. איך בין זייער אסאך מאל געווען ביים רבי'ן אויף שבת, און כ'האב זיך אויך באפריינדעט מיט די גבאים