אין בעלזא דערציילט מען צוויי פלא‘דיגע מעשיות, איינס איבער א אינגערמאן פון חו"ל וועלכע איז געקומען אויף ראש השנה, און זיך אפגערעדט צו זיין משפחה מיטל נאכט אז ער איז געקומען צו פארן אבער ער האט נישט געזען אדער געהערט דער רב בכלל, ווייסט דען איינער אז ער איז דא? מוצאי ר"ה ביים געזעגענען האט דער בעלזער רב פונקט ביי אים אנגעהאלטן די האנט עטליכע מאל.

די צווייטע מעשה לויטעט אז ביי אושפיזא פון דוד, וואס אין בעלזא גייען די מענטשן וואס האבן א אושפיזא אדורך דער רב, איז געווען א בחור וואס הייסט משה דוד, און ער איז שוין אריבער ביי אושפיזא דמשה, האט זיין חבר יחזקאל אים געבעטן ער זאל אים איבערגעבן די זכות אדורכצוגיין היינט. משה דוד האט מסכים געווען בתנאי אז ווען ער גייט דורך וועט ער שנעל מזכיר זיין משה דוד‘ס נאמען שמו ושם אמו. למעשה איז די עולם אדורך געלאפן שנעל און ס‘איז געווען אוממגליך פאר יחזקאל אפצושטעלן די גאנצע ליניע. דער רב האט נישט געקוקט אויף קיינעם, אבער ווען יחזקאל איז אדורך האט דער רב פלוצלינג אים צוריקגעצויגן, אזוי האט ער געקענט מזכיר זיין זיין חבר.