ביי די צווייטער וועלטס-קריג, האבן אמאל די דייטשן ימ"ש צוזאמען גענומען בערך צוויי טויזענט אידן אין די שטאט ריבניץ, מיט'ן ציל זיי  אויסצו'הרג'ענען דארט רח"ל.

 האבן זיך די אידן אנגערופן צום הייליגן רבי'ן: חיים זאנוויל (אזוי פלעגן אים די אידן אין ריבניץ רופן), דו ביסט דאך א ג-טסמאן, באווייז עפעס! זעה אונז צו ראטעווען מיט דיינע תפילות! 

 האט זיי דער רבי געענטפערט:

אויב וואלט איך יעצט געהאט א "וואסער", ראטעווע איך ענק אלע! פלוצלונג קומט צו גיין דער הויפט גענעראל ימ"ש, און ער רופט זיך אהן 

  צום עולם: - ווער קען ברענגן פאר מיין פערד וואסער צו טרינקען ? האבן אלע געוויזן אויפ'ן רבי'ן, אז ער זאל גיין, ווייל ער מאכט עס שנעל... דער רבי איז געלאפן צום טייך, און זיך גע'טובל'ט, און דערנאך געברענגט וואסער פאר'ן גענעראל. נאכדעם גיט זיך דער רבי א רוף אהן צום גענעראל: - איידער מ'גייט אומברענגן די אידן, דארף מען זיי דאך געבן דאס לעצטע וואונטש. זאל דער גענעראל געבן ערלויבערניש פאר די אידן מתפלל צו זיין אפאר מינוט. דיר גענעראל האט געגעבן ערלויבעניש, און דער רבי האט אנגעהויבן א קאפיטל תהלים, און דער גאנצע עולם האט נאכגעזאגט. ווי מ'האט געענדיגט דעם קאפיטל, רופט זיך דער גענעראל אהן: - איך קען ענק מער גארנישט טון! און ער איז נעלם געווארן פון דארט, און די אידן זענען ניצול געווארן. (דערציילט דורך הרה"ח ר' משה צבי בערקאוויטש שליט"א, משב"ק וועלכער האט געהערט די מעשה מפ"ק פונעם רבי'ן ז"ל)