🤣 אן אומענדליכע טשעיס גייט וויירעל: צוויי מענטשן לויפן ארום א ריזיגע וואסער טאנק און טרעפן זיך קיינמאל נישט
בס"ד
א 44-סעקונדע קליפ וואס לאזט דעם עולם מיט איין פראגע: וועלן זיי זיך אמאל טרעפן?
א קורצע 44-סעקונדע ווידעא קליפ גייט ארום און לאזט דעם עולם מיט א פשוט'ע אבער נערווירנדע פראגע: גייען זיי זיך אמאל באגעגענען?
אינעם קליפ זעט מען צוויי מענטשן שפאצירן ארום א ריזיגע פלאסטיש-איינגעוויקלטע וואסער טאנק אין א זאמד-הויף. ביידע גייען אין די זעלבע דירעקציע, איינער אונטערן צווייטן, אזוי אז יעדעס מאל וואס עס זעט אויס ווי זיי גייען זיך ענדליך טרעפן, בלייבט די ווייטקייט צווישן זיי פונקט די זעלבע. דורכאויס די גאנצע ווידעא כאפן זיי זיך נישט, און די צושויער קענען נישט אויפהערן קוקן מיט שפאנונג צו זען צי עפעס גייט זיך ענדליך טוישן.
דער קליפ איז למעשה א לעבעדיגע דעמאנסטראציע פון א פשוט'ע פאקט איבער צירקולארע באוועגונג. ווען צוויי מענטשן שפאצירן אויף די זעלבע ספיד און אין די זעלבע דירעקציע ארום א צירקל, בלייבט די ווייטקייט צווישן זיי פונקט די זעלבע, ענליך צו צוויי לויפערס וואס האלטן אן די זעלבע שנעלקייט אויף א טרעק.
זיי וואלטן זיך נאר געקענט טרעפן אויב איינער פון זיי וואלט זיך אויסגעדרייט אין די פארקערטע ריכטונג, אנגעהויבן גיין שנעלער אדער פאמעליכער, אדער אויב זיי וואלטן זיך קאארדינירט צווישן זיך.
די גרויסע סייז פונעם טאנק לייגט נאר צו צום בילבול, וויבאלד עס איז אזוי ברייט אז עס מאכט שווער צו זען וואו דער צווייטער מענטש געפינט זיך. עס זעט אפשר אויס ווי א גוטע דזשאוק, אבער עס צייגט פראקטיש וויאזוי ספיד און דירעקציע באשליסן צי צוויי באוועגנדע מענטשן וועלן זיך אמאל באגעגענען.
א 44-סעקונדע קליפ וואס לאזט דעם עולם מיט איין פראגע: וועלן זיי זיך אמאל טרעפן?
א קורצע 44-סעקונדע ווידעא קליפ גייט ארום און לאזט דעם עולם מיט א פשוט'ע אבער נערווירנדע פראגע: גייען זיי זיך אמאל באגעגענען?
אינעם קליפ זעט מען צוויי מענטשן שפאצירן ארום א ריזיגע פלאסטיש-איינגעוויקלטע וואסער טאנק אין א זאמד-הויף. ביידע גייען אין די זעלבע דירעקציע, איינער אונטערן צווייטן, אזוי אז יעדעס מאל וואס עס זעט אויס ווי זיי גייען זיך ענדליך טרעפן, בלייבט די ווייטקייט צווישן זיי פונקט די זעלבע. דורכאויס די גאנצע ווידעא כאפן זיי זיך נישט, און די צושויער קענען נישט אויפהערן קוקן מיט שפאנונג צו זען צי עפעס גייט זיך ענדליך טוישן.
דער קליפ איז למעשה א לעבעדיגע דעמאנסטראציע פון א פשוט'ע פאקט איבער צירקולארע באוועגונג. ווען צוויי מענטשן שפאצירן אויף די זעלבע ספיד און אין די זעלבע דירעקציע ארום א צירקל, בלייבט די ווייטקייט צווישן זיי פונקט די זעלבע, ענליך צו צוויי לויפערס וואס האלטן אן די זעלבע שנעלקייט אויף א טרעק.
זיי וואלטן זיך נאר געקענט טרעפן אויב איינער פון זיי וואלט זיך אויסגעדרייט אין די פארקערטע ריכטונג, אנגעהויבן גיין שנעלער אדער פאמעליכער, אדער אויב זיי וואלטן זיך קאארדינירט צווישן זיך.
די גרויסע סייז פונעם טאנק לייגט נאר צו צום בילבול, וויבאלד עס איז אזוי ברייט אז עס מאכט שווער צו זען וואו דער צווייטער מענטש געפינט זיך. עס זעט אפשר אויס ווי א גוטע דזשאוק, אבער עס צייגט פראקטיש וויאזוי ספיד און דירעקציע באשליסן צי צוויי באוועגנדע מענטשן וועלן זיך אמאל באגעגענען.
