דאס לעבן פאר אידן אין קאמוניסטישן רוסלאנד איז געווען זייער שווער. די רעגירונג האט שווער געארבעט אויסצורייסן יעדעס ביסל אידישקייט. אויב איינער האט זיך פרובירט צו קעגנשטעלן, פלעגט זיך אפט מאכן אז יענער איז פארשוואונדן געווארן אויף אייביג. ס'איז אמאל געווען א איד וועמען ס'האט געווארט א משפט אין א רוסישער געריכט און ער האט געוואוסט אז עס זענען דא ווייניג שאנסן ער זאל ארויסקומען אומשולדיג. וועלנדיג טון דאס מערסטע השתדלות, האט ער באשלאסן צו זיין דעם לעצטן שבת פאר זיין געריכט ביים רבי'ן. אזוי ווי דאס דאווענען איז געווען א שווערע פארברעכן אונטער די קאמוניסטן, און איינער וואס האט פארלעצט דעם געזעץ האט געקענט פארשיקט ווערן אויף סיביר, פלעגט דעם רבינ'ס מנין טוישן פלאץ יעדע וואך כדי מ'זאל זיי נישט כאפן. יענער וואך איז דער מנין געווען אין א הויז וואס איז געווען היבש ווייט פון רבינ'ס שטוב. דער גאסט וואס איז געקומען צום רבי'ן אויף שבת האט אוודאי געפלאנט מיטצוהאלטן דאס דאווענען, אפילו ס'איז אים געווען שווער צו גיין אזוי ווייט און ער איז געווען זייער אפגעמוטשעט. שבת אינדערפרי איז ער נאכאמאל מיטגעגאנגען מיט'ן רבי'ן צום מנין, אבער אויפ'ן וועג צוריק צום רבינ'ס הויז, האט זיך אראפגעלאזט א שלאקס רעגן וואס האט אים גענצליך דורכגעווייקט. ווען ס'איז געקומען די צייט פאר מנחה, האט דער איד באשלאסן אז ער איז שוין גענוג געגאנגען פאר איין שבת און ער וועט דאווענען מנחה ביחידות ביים רבי'ן אין שטוב. דער רבי האט אים געבעטן אז ער זאל יא קומען מיט אים צום מנין. "משה, ס'איז צייט פאר מנחה." משה האט געוויזן אויף זיינע דורכגעווייקטע שיך. "רבי, איך קען נישט גיין אזא ווייטן מהלך מיט נאסע שיך," האט ער געזאגט. דער רבי איז ארויס פון צימער און זיך צוריקגעקערט א מינוט שפעטער מיט א פאר אלטע שיך. ס'איז מער נישט געווען קיין תירוץ. משה האט זיי אנגעטון און זיי זענען ארויס דאווענען מנחה מיט'ן רבינ'ס מנין.