מענטשן זענען אוודאי געקומען שטארק באאיינדרוקט פון אזא מסירות נפש, אבער אן דער זעלבער צייט האבן זיך אנדערער געוואונדערט וויאזוי דער רבי מעג זיך אריינלייגן אין א מצב פון פיקוח נפש.

ווען מ'האט אים געפרעגט, "וויאזוי קען דער רבי אריינגיין אין א פארפרוירענעם מקוה? האט מען נישט מורא אז דאס וועט קראנק מאכן דעם רבי'ן?" פלעגט דער רבי געענטפערט, "פונקט פארקערט! דער טייך האט מיך געראטעוועט!"

ס'איז געווען קלאר אז דער רבי האט געהאלטן, אז קיין שום ספק, אז בשעת ער איז עוסק אין זיין הייליגע עבודה היט מען אויף אים פון הימל.

און וויאזוי ער האט געוואוסט וואס ער האט געוואוסט, האט ער געקענט טון וואס ער האט געטון. ער האט זעלטן פארלאנגט פון אנדערע אים נאכצומאכן. דאס איז געווען זיין פערזענליכע עבודה, און אזוי איז ער פארבליבן.

טיילמאל ווען מ'פלעגט פרעגן דעם רבי'ן וויאזוי ער האט זיך געקענט גיין אריינשטעקן אין די פראסטיגע רוסישע וואסערן, פלעגט ער נאכדעם פונעם בעל שם טוב הק': "דער בעל שם הקדוש האט מבטיח געווען אז אין טבילה וועט קיינמאל נישט געשעדיגט ווערן א מענטש."

"אבער דער רבי טובל'ט זיך מערערע מאל," האבן מענטשן אים אנגעמערקט, "טיילמאל אפילו הונדערטער מאל!"

"יעדע איינציגסטע טבילה," האט דער רבי ערקלערט, "איז א טבילה."

"וואס הייסט?"

"וייל איך האב א באזונדערע כוונה יעדעס מאל איך טובל זיך. יעדעס מאל איז עס א באזונדערע עבודה."

ס'איז נישט קיין שאלה אז דער רבי האט געקענט די הלכות פון מסירות נפש, און פארשט האט ער געטון די מעשים וואס ער האט געטון. זיין עבודת השם איז געווען למעלה מדרך הטבע. דער רבי איז נישט געווען פאראינטערעסירט צום אופן וויאזוי געוויינליכע מענטשן לעבען, און ער האט געלאזט זיין נשמה שווימען צו העכערע ספערן.

און פונקט ווי דער רבי האט זיך מוסר נפש געווען צו לעבן אויף אן אופן וואס איז העכער טבע, האט אים דער אויבערשטער באצאלט מידה כנגד מידה.