דער רבי איז געווען באוואוסט דורכאויס גאנץ רוסלאנד, גאליציע, און אוקראינע אלס א צדיק גמור, וואס האט געקענט באווייזן גרויסע מופתים פאר אידישע קינדער. טראץ זיין גרויסקייט, איז ער אבער באקאנט געווען ביי אלעמען פשוט אלס "חיים זאנוויל". ער איז געווען זייער רבי, אבער ער האט זיי געמוטיגט אים צו רופן ביים נאמען. זיין גדלות אין תורה, עבודה, און יראת שמים איז געווען נישט צום באגרייפן, אבער ער האט געוואלט אז יעדער איד זאל זיך באגיין מיט אים ווי זיין בעסטער חבר. ער האט קיינמאל נישט געגעבן דאס געפיל פאר אנדערע אז ער איז אויף עפעס א העכערער מדריגה ווי זיי. פונקט פארקערט, ער האט געטון וואס ער האט נאר געקענט צו מאכן אנדערע אידן שפירן חשוב און טייער.

​דער רבי איז געווען א ריכטיגער מוסטער פון אמת'ע ענווה. ווען די רביצין האט אמאל געזאגט פאר'ן רבי'ן אז א טיש גייט שוין אן פאר זייער א לאנגער צייט און אפשר ווילן זיך זיינע "חברים" שוין גיין אפרוען, האט זי זיך שנעל פארראכטן און געטוישט דאס ווארט "חברים" צו דעם מער חשוב'ן אויסדרוק "תלמידים".

​"ניין, ניין," האט איר דער רבי געזאגט, "דו ביסט געווען גערעכט דאס ערשטע מאל. יעדער וואס זיצט דא איז מיין חבר – מיין נאנטסטער, טייערסטער חבר."

​דער רבי איז געווען ספעציעל צוגעלאזן ווען ער האט זיך אפגעגעבן מיט די אידן אונטער די קאמוניסטן, ווייל אזויפיל פון די אידן זענען מער נישט געווען קיין שומרי תורה ומצוות און זיי וואלטן זיך נישט געוואנדן צו אים אויב וואלט ער זיך נישט אראפגעלאזט צו יעדן פון זיי מיט אזויפיל געטריישאַפט און ליבשאפט.