דער רבי פלעגט מקפיד זיין צו גיין אין מקוה נאכאמאל פאר מוסף. פאר קדושה פון מוסף פלעגט זיך דערקענען א מורא'דיגע אימה ופחד אויפ'ן רבי'ן, און ווען ס'איז אנגעקומען צו "כתר" האט ער ארויסגעזאגט דאס ווארט מיט א הילכיגן געשריי, וואס האט איבערגעלאזט א רושם אויף אלע אנוועזנדע. אמאל פלעגט ער בלייבן ביי דעם ווארט פאר א לאנגער צייט, ווי איינער וואס וויל עס נישט אפלאזן.

ביים זאגן אתה יצרת ביי מוסף פון שבת ראש חודש, האט דער רבי נישט געקענט איינהאלטן זיין געוויין ביי די ווערטער וואס רעדן וועגן די זינד וואס האבן גורם געווען דעם חורבן בית המקדש. מ'האט געקענט הערן אינעם רבי'ס קול די טיפע תשוקה פאר'ן טאג ווען כלל ישראל וועט נאכאמאל זיין אין בית המקדש און ברענגען קרבנות אויפ'ן מזבח. די טיפע תשוקה, די ביטערע געוויין, דאס ציטערדיגע קול, די אומגעהויערע התרגשות און הייליגע דביקות - דאס איז געווען דער רבי בתפארתו.