אין ערב שבת האט דער רבי פארלאזט די געטא און זיך געלאזט אין וועג צום טייך זיך טובל'ען לכבוד שבת. פאר א געוויסער סיבה איז יענעם טאג געווען אן אנדערער סאלדאט וואס איז געשטאנען וואך נעבן טייך. דער נייער סאלדאט האט קיינמאל פריער נישט געזען רבי חיים זאנוויל. ער האט נישט געוואוסט אז דער רבי האט באקומען א פרייע האנט פון די דייטשן צו גיין און קומען ווען ער וויל. "האלט! שטעל דיך אפ!" האט דער סאלדאט געשריגן. "שטעל נישט אפילו נאך איין טריט אויב דיין לעבן איז דיר טייער!"

דער רבי האט פארשטאנען אז דער סאלדאט גייט אים שיסן פאר'ן זיך געפינען וואו ער האט נישט געמעגט זיין. און פארלירן קיין סעקונדע, האט זיך דער רבי אויסגעדרייט און זיך גענומען אנטלויפן פאר זיין לעבן מיט אן אומגעהויערער שנעלקייט. (ווען ער האט שפעטער דערציילט די מעשה האט ער זיך אויסגעדריקט, "א פייגל האט נישט געקענט פליען שנעלער ווי איך בין דעמאלט געלאפן.")

ער האט זיך נישט אפגעשטעלט ביז ער איז אנגעקומען צוריק אין בית המדרש, וועלכע איז געווען געפאקט מיט אידן וואס האבן געווארט ער זאל צוריקקומען פון טייך כדי זיי זאלן קענען אנהייבן דאווענען מנחה און קבלת שבת.

דער רבי האט געוואוסט אז יעדער וויל זיך שוין שטעלן דאווענען, אבער ער האט נישט געקענט אנהייבן איידער ער גייט אין מקוה. אזויווי דער טייך איז נישט געווען קיין מעגלעכקייט, איז דער רבי צוריק ארויס אין גאס און זיך גע'טובל'ט אין א ריזיגן בארג שניי וואס איז געווען גענוג גרויס אים אינגאנצן איבערצודעקן. דאן איז ער צוריק אריין אין שול און זיך געשטעלט דאווענען.