ברוך דיין האמת.

כ״ק אדמו״ר מדזירקא זצ״ל איז געווען א לעכטיגער און פרייליכער איד, א תלמיד חכם און עובד ה׳, א רבי און מנהיג וואס האט זיין גאנצע לעבן געווידמעט צו חיזוק, אהבת ישראל און קירוב לבבות.

ער האט זיך אויסגעצייכנט מיט זיין פשטות און היימישקייט, און מיט דער זעלבער צייט מיט א טיפקייט און אן אויסערגעוויינליכן חוש צו דער נפש פון א מענטש. ער האט זיך געקענט אראפלייגן צו יעדן איד, זיך פארבינדן מיט אים פון זיין אייגענעם פלאץ, און אים אויפהייבן און מחזק זיין.

משפחה און יחוס

דער רבי זצ״ל איז געווען א זון פון רבי פנחס בריזל זצ״ל, פון די חשוב׳ע חסידי קרלין.

ער איז געווען אן איידעם ביי הרה״ח רבי אליעזר רוטשילד ז״ל, מחשובי חסידי סאטמאר אין ירושלים, טאטע פון יבלחט״א הרה״ח רבי משולם שליט״א פון וויליאמסבורג.

די משפחת בריזל פארמאגט א חשוב׳ן יחוס בוים וואס גייט צוריק ביז רבי יוסף מנאנאש. די יחוס פון דער משפחה ווערט פארצייכנט אזוי: רבי אהרן בן רבי פינחס, רבי פינחס בן רבי דוד ארי׳, רבי דוד ארי׳ בן רבי צבי יעקב, רבי צבי יעקב בן רבי חיים אורי מריישא, רבי חיים אורי בן רבי צבי יעקב משענדישוב, און דערנאך רבי יוסף מנאנאש. דער נאמען "בריזל" איז פארבונדן מיט דעם שם וואס רבי חיים אורי פלעגט שרייבן — "בריז״ל".

צווישן זיינע קינדער און איידעמער ווערן ארינגערעכנט חשוב׳ע משפחות פון קרית יואל, וויליאמסבורג, ירושלים און אנדערע מקומות. צווישן זיינע איידעמער זענען געווען הרב הערשל ווייס, בן הרה״ג רבי חיים אלעזר שליט״א אב״ד חמעלניק, הרב אפרים שטיין, בן הגה״צ רבי מענדל שליט״א אב״ד סאווראן, אן איידעם ראטענבערג, בן הרב רבי חיים שלמה פון ירושלים, און אנדערע.
צווישן זיינע קינדער איז געווען הרה״צ רבי חיים שליט״א, וועלכער האט שפעטער ממשיך געווען מיט די הנהגה אין בית מדרש דזירקא אין ירושלים.

תורה און רבותים

דער רבי זצ״ל איז געווען א נאנטער תלמיד פון הרה״ק רבי משה ארי׳ זצוק״ל, גאב״ד ירושלים, אין דער ישיבה, און האט זיך אלע יארן געהאלטן נאנט צו דער שיטת רבותינו מסאטמאר.

אין דער זעלבער צייט האט ער געהאט א נאנטן קשר צו תורת בעל הסולם. ער איז געווען א נאנטער תלמיד פון רבי שלום אשלג זצ״ל, זון פונעם הייליגן בעל הסולם, און האט זיך שטארק פארטיפט אין דער דרך פון בעל הסולם.

הגה״צ רבי איטשע מאיר מורגנשטערן שליט״א האט געלערנט מיט אים תורת בעל הסולם און אסאך מקבל געווען פון אים.

די ספעציעלע צוזאמענפאר פון בריזל׳דיגע היימישקייט, קארלינער חסידישקייט און אשלג׳דיגע פנימיות האט געגעבן זיין עבודת הקודש א באזונדערן צוזאמענשטעל.

א רבי פאר יעדן איד

דער רבי האט געוואוסט זיך צו אראפלייגן צו יעדן מענטש. אין זיין בית מדרש אין בית ישראל האבן זיך געדרייט אסאך צובראכענע מענטשן, און דער רבי האט זיי מקרב געווען מיט גרויס ווארעמקייט.

ער האט צוגעשטעלט ברייטע סעודות און געמאכט זיין בית מדרש פאר א פלאץ וואו א מענטש האט געקענט קומען מיט סיי וועלכע שוועריקייט און טרעפן א ווארעמע הארץ, א גוט ווארט און חיזוק.

ער האט מיט א ספעציעלן ירושלמישן סגנון מקרב געווען אידן און מחזק געווען לבבות בני ישראל לאבינו שבשמים, אן גרויסע רעקלאמע און אן פרסום.

זיין השפעה אויף צעבראכענע נשמות

א גרויסער חלק פון זיין לעבן איז געווען מוקדש צו מענטשן וואס זענען געווען צובראכן, פארלוירן אדער ווייט פון זייער שורש.

ער האט געהאט א ספעציעלן חוש צו דער נפש. מיט א בליק און מיט עטליכע ווערטער האט ער אסאך מאל ארויסגעברענגט נקודות אין א מענטש'ס נאטור וואס דער מענטש אליינס האט נישט געקענט אזוי קלאר אויסדריקן.

ער האט געהאלפן הונדערטער אידן, און לויט די גרעסערע צאלן וואס ווערן פארצייכנט אפילו טויזנטער, זיך צו האלטן און צוריקצוקומען צו אידישקייט. מענטשן וואס זענען געווען ווייט פון שבת און תפילין זענען דורכגעגאנגען א וועג פון התחזקות און צוריקגעקומען.

זיין כח איז געווען ספעציעל שטארק ביים חיזוק פון צעבראכענע נפשות. ער האט געקענט אריינברענגען אין א מענטש א מורא׳דיגע שמחה פון איין מינוט צום צווייטן, און דערנאך אים פירן צו יראה ואימה.

צענדליגער, און לויט די גרעסערע צאלן אפילו הונדערטער, מענטשן האבן געהאט ביי אים הילף אין עניני שידוכים און זיווג שני.

זיין חוש צו מענטשן

דער רבי האט געהאט א ספעציעלן בליק אויף א מענטש.

ער האט אמאל מסביר געווען פאר א מענטש די נאטורן פון זיין פאטער און זיין שוועסטער, כאטש ער האט זיי בכלל נישט געקענט און קיין פרטים איבער זיי זענען אים נישט געזאגט געווארן.

אין אנדערע סיטואציעס האט ער מיט איין קליינעם ווארט אדער א הומאריסטישן הערה געכאפט די אינערליכע מצב פון א מענטש און אים גלייך געגעבן די ריכטיגע וועג ארויסצוגיין דערפון.

ווען איינער איז אמאל שטארק איבערגענומען געווארן, האט דער רבי אים געפרעגט מיט א שמייכל אויב ער איז אפשר א גאליציאנער, ווייל גאליציאנער ווערן שנעל איבערגענומען.

די שבת׳דיגע סעודות

די סעודות שבת ביים רבי'ן זענען געווען א וועלט פאר זיך.

ער האט אליינס געבאקן היימישע "קריספי חלות", און די סעודות זענען געווען אויסגעשטאט מיט שיינע טעלערס און עכטע עסצייג.

א באזונדערע קפידה ביי די סעודות איז געווען נישט צו געבן געטראנקען ביז נאכן טשולענט. דער מנהג איז פארבונדן געווען מיט די רמב״ם. דער רבי אליינס האט צומאל יא געטרונקען צוליב געזונט, אבער נאך דעם טשולענט פלעגט אריינקומען א שפע פון פריזינג געטראנקען.

אמאל האט ער שוין ביים ביינאכט סעודה מודיע געווען אז מארגן וועט זיין א ספעציעלער טשולענט, ווייל די פלאנקען קומען פון "מיעל מארט".

נאכן סעודה האט מען אריינגעברענגט פאר'ן רבי'ן א זילבערנער טאץ מיט די פילן וואס ער האט געדארפט נעמען פאר געזונט, און ער פלעגט זיי נעמען ברבים. אפטמאל האט ער דערנאך געפרעגט דעם ארומיגן:

"ווילסט שיריים?"

שמחה ביים טיש

דער רבי האט געפירט די סעודות מיט א ספעציעלן רוח פון שמחה.

ער פלעגט הייסן די אייניקלעך טאנצן קעדאטשקעס ביים סעודה און זיך אליינס מצטרף זיין צו די רקודים.

אמאל האט ער געפרעגט אויב איינער וויל אנהייבן "כל מקדש". ווען קיינער האט נישט אנגעהויבן, האט דער רבי אליינס אנגעהויבן זינגען:

"כל מקדש שביעי..."

ער האט זיך אויך געמאכט קליין, געמאכט וויצן פון זיך און זיך אפילו געלאזט אויסלאכן, אבי משמח צו זיין נאך א איד.

זיין היימישקייט און פשטות

די גרויסקייט פון רבי'ן איז געגאנגען צוזאמען מיט א זעלטן היימישקייט.

ער האט זיך צוגעשטעלט צו מענטשן אויף א וועג וואס האט זיי געגעבן דאס געפיל אז זיי קענען רעדן מיט אים פשוט און אפן.

ביי א ערב שבת, תיכף נאך מנחה און פאר קבלת שבת, האט ער זיך אראפגעזעצט מיט די מתפללים, געטיילט קוגל און וויין פאר אלע, און מסביר געווען אז מען דארף אריינגיין אין שבת פרייליך און נישט זיין אויסגעהונגערט.

זיינע הנהגות און קפידות

דער רבי האט געהאט פארשידענע ספעציעלע הנהגות.

נאך איינע פון די סעודות האט מען אריינגעברענגט פאר'ן רבי'ן עטליכע שיסלעך פאפקארן. איינער האט גענומען א שטיקל פון איין שיסל, און דער רבי האט גלייך געהייסן אוועקנעמען יענע שיסל.

די קליינע פרטים פון זיין הנהגה האבן געגעבן א באזונדערן כאראקטער צו זיין טאג טעגלעכן לעבן.

די קהילה אין ירושלים

אין ירושלים האט דער רבי אנגעפירט מיט זיין בית מדרש דזירקא, וואס איז געווארן א פלאץ פון תורה, תפלה, חסידישקייט, חיזוק און קירוב.

די קהילה איז געווען א קליינע, אבער שטארק פארבונדענע קהילה. זקנים מיט נערים, חסידים און פשוט׳ע אידן זענען זיך צוזאמענגעקומען ארום דעם רבי'ן.

זיינע לעצטע יארן

לויט די לעצטע תקופה פון זיין לעבן האט דער רבי פון ארום שבועות אנגעהויבן ווערן זייער שוואך.

מען איז געגאנגען פון איין דאקטער צום צווייטן, און מען האט נישט געקענט פעסטשטעלן די סיבה צו זיין שוואכקייט.

עטליכע וואכן פאר זיין פטירה איז זיין מצב שטארק פארערגערט געווארן. ער איז געווארן זייער שוואך און האט שוין נישט געהעריג רעאגירט. אין שפיטאל האט מען אנטדעקט אן אינפעקציע, אבער מען האט נישט געקענט פעסטשטעלן פון וואו זי שטאמט.

ער האט באקומען אנטיביאטיק, און זיין מצב האט זיך נאכדעם פארבעסערט.

נאך יום הקדוש האט מען אים ווידער אריינגעפירט אין שפיטאל צו לייגן א feeding tube, וויבאלד ער האט שוין נישט געקענט עסן.

ערב סוכות איז דער רבי פלוצלינג אריינגעקומען אין סעפטיק שאק, א גאר שטארקע אינפעקציע, און זיין מצב האט זיך זייער שנעל פארערגערט.

ואיננו כי לקח אותו האלוקים.

זיין פטירה און קבורה

דער רבי זצ״ל איז נפטר געווארן בערך אום 11:00 אזייגער פארמיטאג.

ער האט זיך אין זיין לעבן עטליכע מאל אויסגעדרוקט אז ער וויל נאך זיין פטירה באערדיגט ווערן ווי שנעל ווי מעגליך, אפילו געזאגט אז פון זיין זייט זאל מען אים לייגן אין די backyard פונעם בית מדרש, אבי ס׳זאל זיין וואס שנעלער.

און טאקע אזוי איז געווען: אין ווייניגער ווי ניין שעה נאכן פטירה איז שוין געווען לאחר סתימת הגולל.

צוליב דעם וואס ער איז אוועק אינמיטן חול המועד, זענען נישט פארגעקומען די געווענליכע הספדים.

די לויה איז ארויסגעגאנגען פון בית מדרש דזירקא, 5 Ditmas Ave., און די קבורה איז געווען אין הר שלום.

א ריזן עולם האט באגלייט דעם רבי'ן צום בית החיים, אפילו אינמיטן חול המועד. דאס האט ארויסגעברענגט די שטארקייט פון זיין קשר מיט זיין ציבור און די השפעה וואס ער האט געהאט אויף זיי.

נאכ'ן הסתלקות

נאך זיין פטירה איז די קהילה אין ירושלים ווייטער פארבליבן לעבעדיג.

ביי שמחת תורה האט רבי חיים שליט״א, דער זון פונעם רבי'ן, געפירט די הקפות, צוזאמען מיט בני משפחתו. דער בית מדרש איז געווען פול און געפאקט, און די חסידים האבן ווייטער אנגעפירט מיט די שמחת תורה הנהגות אין דעם רוח וואס דער רבי האט איינגעפלאנצט אין זיי.

"ושמחת בחגיך"

שמחה איז געווען איינע פון די הויפט־נקודות אין דעם רבי'ן'ס דרך.

דער רבי האט געזאגט:

"איך וויל נישט ענק זאלן זיין טרויעריג אין א צייט ווען ס׳איז מיין שמחה."

דאס איז געווען דער רוח וואס האט באגלייט זיין לעבן — און דאס איז אויך געווען דער וועג אין וועלכן זיינע חסידים האבן זיך געפונען נאכן הסתלקות.

א טראגישער טאג, א שווערע פארלוסט, און א גרינגערליכע הארץ — אבער אין מיטן דער צער: ושמחת בחגיך.

זיין ירושה

כ״ק אדמו״ר מדזירקא זצ״ל האט איבערגעלאזט מער ווי א בית מדרש און מער ווי א קהילה.

ער האט איבערגעלאזט א דרך.

א דרך פון אהבת ישראל.

א דרך פון שמחה.

א דרך פון קירוב.

א דרך פון זיך אראפלייגן צו א צווייטן און אים אויפהייבן.

א דרך פון זען אין א מענטש מער ווי ער זעט אין זיך אליינס.

ער האט מחזק געווען צעבראכענע אידן, צוגעשפרינגען צו מענטשן אין שווערע מצבים, געהאלפן ביי שלום בית און שידוכים, מקרב געווען מענטשן וואס זענען געווען ווייט פון זייער שורש, און געגעבן טויזנטער מענטשן א געפיל אז זיי האבן א פלאץ וואו צו קומען.

זיין פערזענליכקייט איז געשטאנען אויף א זעלטן צוזאמענשטעל: תורה און פשטות, חסידישקייט און הומאר, יראה און שמחה, טיפקייט און היימישקייט.

ער האט געקענט זיצן ביים טיש, טיילן קוגל און חלות, זינגען "כל מקדש", טאנצן קעדאטשקעס, מאכן א מענטש לאכן — און אין דער זעלבער צייט טיף אריינגיין אין יענעמ'ס נשמה און אים צוריקשטעלן אויף די פיס.

דאס איז געווען דער רבי מדזירקא זצוק״ל.

דאס איז די ירושה וואס ער האט איבערגעלאזט.

תהא נשמתו צרורה בצרור החיים.

יהא זכרו ברוך.